Eğlencelik Okuma Parçaları

GSM Operatörleri için Özel Yazılım Önerileri

2011-03-30T19:05:00.001+03:00

Ülkemizde de cep telefonu operatörleri "özelleştirilmiş" yani kendilerine ait yazılım yüklenmiş ya da yazılımı operatöre göre modifiye edilmiş telefonları uygun(!) fiyatlarla satmaya/hediye etmeye başladılar. Ben de bu telefonlarda görüp çok beğendiğim(!) bir takım uygulamaların en güzellerini bir yazıda sizlerle paylaşmaya karar verdim.

Dilerseniz hemen başlayalım:

Telefonun kullanım kolaylığı sağlayan bir takım özelliklerini kapatın ya da kullanımlarını kısıtlayın. Kullanıcılarınız azla yetinmeyi öğrenmeli değil mi?
Telefonun içerisine kaldırılması mümkün olmayan ve demo kullanım süresi 1 hafta ila 10 gün içerisinde dolan programlar yükleyin. Programın fiyatı hiç önemli değil, maksat kullanıcının sinirleri ile oynamak.
Telefonun açılışına, kapanışına, varsayılan zil sesine, duvar kağıdına, ekran koruyucusuna ve daha başka aklınıza neresi geliyorsa oralarına(kapak olur, pil olur, tuş takımı olur) firmanızın reklamlarını, şarkılarını, logolarını koyun. Mümkünse bunların hiçbiri değiştirilemesin.
Telefonun içerisine doğru düzgün işlevleri olmayan ya da NYStock vs. gibi ülkemizde kullanmanın anlamsız olacağı kaldırılamayan ücretsiz uygulamalar yükleyin.
Telefonun tarayıcısı içerisine silinemeyen ve en tepeden aşağı kesinlikle indirilemeyen çeşitli lüzumsuz bağlantılar ekleyin. Burada para aldığınız çeşitli firmaların bağlantılarının yanı sıra her gün girmek isteyeceğimiz kendi anasayfanızın bağlantısını da koymak artık bir endüstri haline geldi.
Bu kadar özelleştirme yaptıktan sonra telefonla ilgili hiçbir sorunda sorumluluk üstlenmeyin. Topu mutlaka üretici ya da ithalatçı firmaya atın. Ne de olsa siz sadece telefonu getirip içini güzelleştirdiniz, kullanıcı desteğinden size ne?
Telefonu satarkenki sözleşmelerinizi en az 2 yıl, mümkünse de daha uzun yapın ki 6 ay sonra bile teknolojinin eskidiği günümüzde kullanıcılar uzun süre aynı telefonu kullanmak zorunda kalsınlar. Ne de olsa habire yeni telefon almak kötü bir şey değil mi?

Evet şimdilik bu kadar. Eğer atladığımı düşündüğünüz maddeler varsa yorumlar kısmı sizi bekliyor.

Askerlik şubesi anıları - 3

2011-02-05T17:30:00.000+02:00

Ölümsüz seri uzun bir aradan sonra devam ediyor! Blogu takip eden insanların hepsi beni zaten tanıdığından(süper geniş bir okuyucu kitlem var evet) bu aralıkta neler olduğunu az çok biliyorlar. Bilmeyenler için de en azından şu anki durumu özetleyeyim: Sahil Güvenlik Mühendis Asteğmen BYK, Samsun Onarım Destek Komutanlığı'ndan bildiriyor, emredin okurlarım!

Bakalım dosyalarımıza geçen yazı nerede kalmış: *hırş* x 2, *hışırt*, hah buldum! Kasım'ın 15'i demişiz, çoğacayip şeyler demişiz, fragman demişiz... Bir kere çok pis kandırmışım sizi, Kasım'ın 15'inde bir halt olmadı çünkü bayram tatili vardı :D Ama isterseniz bayram tatilinde yaptığım değişik ve içerisinde bolca aile saadeti barındıran yolculuk vesaireyi ileri sarıp 22 Kasım, kara Pazartesiye gelelim.

O sabah uyandığımda içimde bir sıkıntı vardı. Bu sıkıntı askerlik sonucunu öğrenme sıkıntısından çok "lanet olsun yine devlet dairesine gitmem lazım" sıkıntısıydı ki kendisini öğlene kadar falan çekmek zorunda kaldım çünkü "yeaa zaten geç kalktım şimdi gitsem hayyyvan gibi sıra vardır, öğleden sonra gideyim" diyen bir iç sesim vardı. Ayrıca yazının ilerleyen kısımlarında göreceğiniz üzere gayet haklı bir sıkıntıymış kendisi. Neyse, iç sesimin dediğini yapıp öğleden sonra çıktım yola. Askerlik şubesinin önünden geçip otoparka doğru ilerleken baktım ki sıra da maşallah içeriden dışarılara taşmış otoparkı zorlamaya başlamış, dedim ben hiç hız kesmeden eve gideyim en iyisi; e-devlet diye bir olay var oradan öğreniriz artık alıyorlar mı beni almıyorlar mı askerliğe diye.

Aynı hızla dolana dolana eve, oradan da hemen garnizon içerisinde bulunan minik PTT şubesine gittim e-devlet şifresi almak için. "e-devlet şifresi ne yea, mobil imza kullansana" diyenlere not: zamanında yaptığım mobil imza başvurusunun tamamlanması için aradığında derste olduğumdan meşgule verdiğim sevgili AVEA zahmet edip de tekrar aramadığı için mobil imzam yoktu malesef. Buz gibi havaya rağmen PTT şubesi önünde oluşmuş olan uzun sıraya anlam vermeye çalışarak bir süre bekledim. O arada Foursquare'den "check-in" bile yaptım hatta. Sonra sıranın bina içerisinde kalan kısmına ulaştığımda acı gerçekle karşılaştım: tüm bu insanlar, şubenin 50 metre çapı içerisinde en az 3 adet ATM de olmasına rağmen, fatura ödeme amacıyla burada toplanmışlardı. İçimden cahilliğe ve bu malca zihniyete söverek biraz daha bekledim ve o günün benim adıma sonunu getiren harika repliği duydum: "Beyefendi burası uç şube, sadece merkez şubelerden e-devlet şifresi alabiliyorsunuz.". Hay "allah kahretmesin"(kısaca AK, anladınız siz onu) dedim ve en yakın merkez şubenin hemmencecik Atakule'nin az berisinde olan Çankaya şubesi olduğunu öğrenerek içimde büyümeye başlayan gücün karnalık tarafını bir nebze olsun sakinleştirip eve dönebildim.

Takvimler 23 Kasım 2010 Salı'yı gösterdiğinde saat 10 gibi nispeten geç bir saatte, fatura sırası olmamasını umarak Çankaya PTT Merkez Şubesi'ne gittim. Neyse ki buradaki insanlar fatura ödemek için ya internet şubesini falan ya da, daha gerçekçi olursak, civardaki normal banka şubelerini tercih etmişlerdi. Kısa bir beklemenin ardından gişedeki ablamıza "e-devlet şifresi alcam ben" dememle ablanın yüzünde acı bir gülümseme görmem bir oldu: "Bir bakalım, sistem çalışmıyor şu an. 2 dakika önce verdim bir tane(evet doğru, gördüm ben de verdiği adamı) sonra gitti sistem." Bir kaç denemenin ardından öğleden sonra gelmemin işe yarayabileceği öğüdünü alarak oradan uzaklaştım. İçimdeki küçük Darth BYK tekrar güçlenmeye başlamıştı.

Aynı şubeye aynı günün öğleden sonrasında yapılan ziyarette de "godumun sistemi"nin hala çalışmadığını öğrendiğimde tam gözlerimden kırmızı ışıklar çıkararak karanlık tarafa geçiyordum ki durumu sezen abla "siz bana bilgilerinizi bırakın, ben sistem açıldığında şifrenizi alayım, yarın sabah gelir alırsınız" diyerek bir kez daha büyük felaketi önledi. Tabi bu süper sistemin ayakta kalması için şfire almak isteyen sevgili vatandaşlarımızdan 1TL gibi bir ücret alınıyormuş. Şifresini unutup tekrar almaya gelenleri ise soymak caizmiş: 10TL. Neyse, büyük bir saflık içerisinde nüfus cüzdanı bilgilerimi ve 1TL'mi ablaya teslim edip oradan hızla uzaklaştım.

Ertesi sabah "bence yine çalışmaz bu sistem, hiç uğraşmadan erkenden şubeye gideyim ne olacaksa olsun" diyen iç sesime kulak vererek şubeye gittim. Oldukça erken bir saatte gitmiş olmama rağmen 100'lü mertebede bir sıra numarası aldım ve danışmanın yolunu tuttum. Burada "vurun kahpeye"yi andıran bir darbe daha aldım: "Diplomanız, onun bilmem kaç tane fotokopisi, bilmem kaç tane fotoğrafınız ve başka vırt zırtlarınız nerede?". İçimden "eşşeğin şeyinde" derken dışımdaki sakin kalmaya çalışan şaşkın ses "E onların hepsini daha geçen ay yoklamada getirdim ki ben, bir daha mı getiriyoruz?" dedi. Aldığı "o zaman başka bu zaman başka" yanıtıyla başlayan yıkımım şube komutanından "yea ben önce bi öğrensem almışlar mı beni sonra ona göre belge getirmeye gitsem olma mı, he kurban?" sorusuna cevap olarak "onu kontrol etmek de yine uzun işlem, kimsenin sırasını yiyemeyiz"i duymamla tamamlandı diyebiliriz. Tüm devlet dairelerini ve kurumlarını havaya uçurmak isteyen küçük Darth BYK ve ben eve yollandık tekrar.

Eve giderken "şeytan dürttü" ve "nasıl olsa yolumun üzerinde" diye düşünerek PTT'ye uğradım. E-devlet şifremin sistemdeki sorundan dolayı hala çıkmadığını öğrenerek aynı hızla yoluma devam ettim ve inime vardım. Büyük bir hışımla yenen öğlen yemeği ve durumu anneye anlatıp isyan ederek bir nebze rahatladıktan sonra belgelerimi toparladım ve askerlik şubesinin yolunu tuttum. Artık beni durduracak hiçbir şey kalmamıştı, beklesindi beni askerlik şubesi!

Mi acaba? Devamı sonraki yazıda...

Askerlik şubesi anıları - 2

2010-11-29T17:33:00.002+02:00

Geçen bölümde kahramanımız BYK belgelerini tamamlayıp dönmek üzere askerlik şubesinden ayrılmıştı. Sonrasında başına neler geldiğini öğrenmek istiyorsanız okumaya devam edin. "Bana ne lan BYK'tan askerlikten" diyenler hemen "Ctrl + W" yapsınlar, çok güzel bir şey olacak. (IE6 kullananlarda olmayacak ama hala IE6 kullanıyorsanız sizi Nevşehir'deki yeraltı mağaralarına alalım. Evinizden daha konforlu geleceğini garanti ediyorum.)

Ertesi sabah belgelerim tam olarak tekrar yanına gittiğim aynı memur beni gayet güler yüzlü karşıladıktan sonra yüzme bilip bilmediğim, hobim olup olmadığı vs. gibi eğlenceli sorulardan oluşan bir anket yapıp yanıtlarımı anında bilgisayara girdi. Sonrasında aşağıdaki doktorda sağlık kontrolünden geçebilmem için üzerine fotoğrafımı bantladığı bir belgeyi elime tutuşturarak "git kontrolden geç ve oradan alacağın kağıtla/onayla tekrar gel" dedi. Şimdiden asker olmaya alıştığımdan emre itaat edip aşağıdaki güzelim muayene sırasına girdim.

Sıra bana gelene kadar pek değişik bir şey olmadı. Daha sonra aralarında benim de bulunduğum 5-6 kişiyi içeriye aldılar. Hepimize önce botlarımızı sonra donlarımızı... Desem inanırdınız muhtemelen ama hayır hepimizi sıraya sokup önce belgeleri istediler sonrasında da ayakkabılarımızı çıkarttırıp boyumuzu ve kilomuzu ölçtüler. Üzerine çıkan kişinin kafasına yukarıdan inerek "Vıjjjjjk - tak" efektiyle hafifçe vurup boyunu ve kilosunu ölçen aletten benim için "74 - 84" sonucu çıkmıştı. Ben içimden "oha ne ara 74 kiloya indim ben ya?" diye sevinirken acı gerçekle yüzleştim: 1.80+ sandığım boyum bu teknoloji harikası alette 1.74 çıkmıştı ve insandan çok ayaklı bir armutu andırdığım hissini kuvvetlendirmek üzere kilom da 84 olarak ölçülmüştü. Askeri standartta aletler olduğunu düşündüğümden ve "benim çocuğum aslında çok zeki" benzeri bir rezillik çıkartmak istemediğimden sonuçların bu şekilde kayıtlara geçmesine itiraz etmedim.

İçeri, doktorun yanına gittiğimde bir rahatsızlığım olup olmadığını sordu. Renk körü ve düz tabanım diyince "sen şöyle içeride ayakkabılarını çıkartıp bekle, diğerlerini aradan çıkartıp öyle bakayım sana" dedi. Yoksa çürük müydüm? Az sonra... (burada lütfen tuvalete gidin, bir çay falan koyup gelin ki daha heyecanlı olsun)

Doktor yanıma geldiğinde yüzü ifadesizdi. Ayklarıma bakıp, "nasıl, çok ağrı yapıyor mu?" diye sorduğunda "uzun süre ayakta kalırsam baya ağrıyor tabi ama yaşayabiliyorum" dedim. O da "zaten bu düz taban değil taban çökmesi, bir ayağın normale baya yakın" diyerek yüreğime su serpti(!). Devamında hayatımda kaçıncı kez gördüğümü hatırlamadığım o aptal renkli noktacıklardan oluşan defterde bir sürü sayıyı görememem ya da yanlış görmemle renk körü olduğum ve bunun ne tip olduğu(A-bilmemkaç gibi bir kodu var şubede) kayıtlara geçti.

Elimde doktor raporum, yüzümde gururlu ifadem, memurumun(evet o benimdi artık) yanına çıktığımda belgemde bir sorun olduğunu farkettik. (buraya da gerilim müziği alalım Uğur'cum)...

Doktor "askerliğe elverişlidir" damgasını basıp imzalamamıştı. Aynı hızla aşağı gidip bu ufak(!) ayrıntıyı da hallettikten sonra "ben hemen gitmek istiyorum askere" şeklindeki beyanım doğrultusunda bir erken sevk dilekçesi de imzaladım. Artık özgürdüm; en azından Kasım ortasına kadar özgürdüm yani. Sevgili memurum Kasım'ın 10-15'i gibi telefonla sevkimin gelip gelmediğini öğrenebileceğimi söyledi, ben de onaylayarak ayrıldım.

Kasım'ın 15'i geldiğindeyse çok ama çok ilginç şeyler olacaktı...

Mr. Fragman'ın sesiyle

On November 15th...
Lots of strange things are about to happen to...
BYK...
At Military Office...
At PTT...
And may be at more places!
Coming to Eğlencelik Okuma Parçaları...
VERY SOON!

Askerlik şubesi anıları

2010-11-25T13:08:00.001+02:00

Bundan bir kaç ay önce askere gitmeye karar veren kahramanımız BYK'ın Ekim ayında son yoklama işlemleri ve Kasım ayında sevk işlemleri için yaşadıklarını, gelin ondan hep beraber dinleyelim. Olur mu kuzucuklarım? EEEEVEEEEEEET(burası ilkokul çocuğu edasıyla olacak)

Aylardan Ekim, günlerden yoğun bir mesai günü. Gerekli izin alınmış, askerlik şubesine yarım evraklarla gidilmiştir. Sanılmaktadır ki bu gidiş zaten fasa fiso, asıl iş burada verilecek randevu ile olacak. Yanıldığımı anlamam malesef uzun sürecekti çünkü Ankara'daki tüm askerlik şubelerinin toplandığı bu binaya girebilmek için önce üzerimdeki tüm metal eşyaları bir kutuya, çantamı X ışını taramasına sokacak, devamında oradaki bir şube için sıra numarası alacak ve son aşamada cep telefonu ve usb bellek benzeri her şeyimi danışmaya teslim edip üzerimi tekrar arattıktan sonra içeri girecek ve bitmek bilmeyen sırayı bekleyecektim.

"Şube"ye gittiğimizde(her katta 2'şer şube var) hemen girişin solunda bulunan danışmadan birbirinin tıpatıp aynısı olan ve aynı kalitesizlikle basılmış birer kağıt verdiler doldurmam için. İnsanlardaki tükenmez kalem yeme hastalığı sebebiyle kalem bulmak için bir süre bekledim ve sonra sanki karbon kağıdı hiç icat edilmemişçesine sessizce iki kağıdı da aynı bilgilerle doldurdum. Bu bilgilerin neredeyse tamamının nüfus cüzdanımda falan yazıyor olması, kalan kısmınınsa "sağlık probleminiz var mı?" gibi "bilmem ki, siz bakmayacak mısınız ona?" şeklinde cevaplanabilecek sorulardan oluşması da olaya ayrı bir renk kattı.

Sıram geldiğinde elimde diplomamın aslı ve nüfus cüzdanım vardı ama ne yeterli sayıda fotoğrafım ne de o "aslı" olan şeylerin onlarca fotokopisi mevcuttu. Neyse ki benim gibi şaşkın ya da sorumsuz insanlara "akılsız başın cezasını ayaklar ve cüzdanlar çeker" lafını söylemek yerine giriş kısmına hem fotoğraf çekip basan bir yer hem de fotokopi çeken bir yer koymuşlardı. Yardımsever memur ablamız beni bir koşu oraya gönderdiğinde acı gerçekle karşılaştım: fotokopi makinelerinin ikisi de bozuktu ve fotoğraf basmak için kullanılan yazıcının da kartuşu bitmişti.

Fotokopi işlerini hemen dışarıda yanda bulunan, bu işle ihya olmasına rağmen dükkanın hali içler acısı olan bir yerde hallettim. Bu sırada ehliyetimin de fotokopisini vermemin iyi olacağı tavsiyesini alarak buna uydum ancak fotoğraf konusunda bu kadar şanslı değildim. Çevreden aldığım bilgiler ışığında çaresizce orada olması gereken fotoğrafçıyı aradım ancak bulamadım. Sonunda olması gereken yerin hemen yakınındaki bir dükkandan fotoğrafçının "bırakıcam artık bu işleri" dediğini ya da en azından sadece o bölgedeki "bu işleri" bırakacağını acı bir şekilde öğrendim.

Tekrar metal eşyalarımı bırakıp, çantamı taratıp, üzerimi aratıp koşa koşa memur ablanın yanına gittim ve başımdan geçen trajik olayları anlattım. O ise gayet soğuk kanlı bir şekilde "Ben bunlarla yapılabilecekleri yaptım. Sen yarın on yüz bin milyon fotoğrafla gel çünkü sağlık kontrolünde hastaneye sevk edilirsen 12(yazıyla ONİKİ) fotoğraf daha gerekecek." dedi. Bu bilgilerin ve nazikliğin şokuyla kafamı sallayarak onayladım ve koşarak oradan uzaklaştım.

Devamı gelecek...

Assasin's Creed II

2009-11-05T00:04:00.005+02:00

Oyun süper olmuş. Notum 8.895/10.34

Evet bu da sanıyorum Türkiye'deki ikinci Assasin's Creed II "incelemesi".

"Ne oluyor yahu?" diyenler için:

Not: Elimizde oyunun "yam" sürümü olup kendisi bize Yubisoft tarafından sehven gönderilmiştir.

Jedi Code

2009-10-28T21:19:00.000+02:00

There is no emotion, there is peace.
There is no ignorance, there is knowledge.
There is no passion, there is serenity.
There is no chaos, there is harmony.
There is no death, there is the Force.

Tecahül-i Arif

2009-06-15T05:50:00.003+03:00

Çok uzun bir zamandır kendi irademle ve dinç olarak bu kadar erken kalktığımı(belki de uyuyamıyorum ama güzel nedenleme yapıyorum şu an =)) hatırlamıyorum. Güneşin yavaş yavaş doğuşu, sabahın o erken saatlerindeki o loş ama hoş hava, ıssızlık... Ama hayır konumuz bunlar değil konumuz beni bu saatte, üstelik de İzmir'de uykumdan kaldırıp bu yazıyı yazmama sebep olan sıkıntı ya da sıkıntının kaynağı.

Beni tanıyanlar bilirler, üniversite hayatım boyunca hiçbir zaman akademik tarafla yıldızlarımız tam olarak barışmadı. Evet liseye kadarki öğrenim hayatımda çok başarılıydım, evet hala anlatılan konuları genelde sınıfta ve hiç not tutmadan, hocayı pür dikkat dinleyerek(hayır artistlik değil, bu da benim öğrenme yöntemim) kavrayabiliyorum. Ama olmuyor arkadaş! Sınav denilen o uzun ve sıkıcı süreçte bir türlü istediğim(ve haliyle kağıdı okuyacak kişi ya da kişilerin istediği) şeyleri yazamıyorum. İnsan bildiği şeyi gösteremez mi? Gösteremiyorum işte!

Aranızda "yavrum evladım o zaman bilmiyormuşsun işte, bak" diyenler olabilir. Peki hadi bilmiyorum diyelim ama o zaman kaldığım akışkanlar mekaniği dersini tekrar alışımda hiç çalışmadan nasıl BB aldığımı birisi bana açıklasın. Ya da bu yazıyı yazmama sebep olan sonlu elemanlar analizi dersinin ikinci vizesinden 45 alırken(ki ortalama da 76 mı ne) final projesinde neredeyse hiç sıkışmadan, kafam karışmadan çatır çatır o dönen kosinüs tepeciği problemini ve yanında çerez niyetine gelen benzer problemin tek boyutlu ve zaman bağımsız halini çatır ve çutur efektiyle çözüp üzerine "efendim bir de şöylesi var" ya da "böyle böyle yapmak lazım aslında, hatta buyrun yapılmışı var" tadında bilmişlik taslayabilecek kadar(bilmişlik taslamak işin espirisi elbet, yapması eğlenceli ve üstelik bonus getiren hareketler bunlar =)) rahat yapabilmemi yine aynı birisi("Ayşeler de açıklayabilir!"), bana açıklasın lütfen!

Hayır işin kafamı daha çok bozan tarafı ben, bana bu dersi veren süper insanla(evet henüz dönem bitmedi, notlar da verilmedi ancak ben dönem notları ilan edildikten sonra kendisine bu güzel ders ve dönem için teşekkür amaçlı bir hediye de vereceğim kişinin burayı okumadığına eminim neredeyse =)) bilimsel araştırma projesi yapıyorum. Adam bana güveniyor, ben adama karşı sorumlu hissediyorum kendimi zaten. Tüm bunların dışında gerçekten inanılmaz anlayışlı ve iyi bir adam. Sen yanlış yapsan bile soruyu, gidiş yolun doğruysa tam puan bile veren bir insan. Siz düşünün gerisini(Buradan akışkanlar mekaniği 2'nin finalini "box" yapan diğer muhteşem(!) insanlara selam olsun!). Ama işte sen git bu kişinin dersinin sınavından, üstelik anladığın halde, 45 al! Soruyorum size siz yerin dibine geçmez miydiniz?

Merak ediyorum nasıl anlatacağım ben kendimi şimdi. Hani "Hocam ben aslında çok iyi anladım, valla bakın. Sadece Jacobian matrisiyle aramız çok iyi değil ama tanır ve de bilirim kendisini." desem olacak mı yani? Aha buldum! Cüneyt Hocaya, "Hocam ben sanat yapıyorum aslında sınavlarda. Tecahül-i Arif, hani liseden. Bilip de bilmezden gelme sanatı. Not önemli değil, her şey sanat için!" diyeceğim. O da "Evet anlıyorum Burak'cım" dedikten sonra bloguna "Hani size daha önce bahsettiğim CUDA'cı bir çocuk vardı ya, işte o çocukcağız deli çıktı. İş başa düştü artık kendimiz uğraşıp yapacağız CUDA projesini. Kendisine de acil şifalar diliyorum." yazacak ve böylece akademik dünya bana bir tekme daha atmış olacak.

Bu muhteşem(!) yazımı noktalarken konuya cuk oturan "Kırıcı Oluyorsun Emrah" videosunu ve oradaki "vurmayıaaaan!" nidasını siz blog gençliğine armağan ediyorum. Ayrıca varlığım da akademik dünyaya armağan olsun, evek!

Serzenişte

2009-05-26T00:11:00.004+03:00

Eğlencelik okuma parçaları diyoruz ama bu sefer keyfim yok gibi. Bir dönem boyunca neredeyse hiç blog yaz(a)mamış olmak, dönemin son haftası olmasına rağmen sağlam bir ödevin olması falan beni hala yoğun tutabiliyor. Yazasım da gelmiyor pek bu aralar zaten. Gelse bile hemen kaçıyor, tutamıyorum kendisini.

(Birasından bir yudum alır) Tamam tamam mızmızlanmayı kesiyorum elde neler var ona bakmak lazım. Mesela daha önce bahsetmiş olduğum sonlu elemanlar analizine dair çok daha fazla şey biliyorum artık ama yöntem çok başarılı da olsa zormuş görmüş olduk. Yok efendim diferansiyel denklemi al, işine gelinceye kadar "integration by parts" yap, sonra içindeki çözümü "shape function"lar ve bilinmeyenlerin çarpımının toplamları şeklinde yaz da bilmemne kafa kazan oluyor valla. (Bir yudum daha alır) Şimdi böyle yapınca da bilmediğiniz, anlamadığınız şeylerden bahsedip size artistlik yapıyorum gibi oldu ama niye yapayım arkadaşım, bilen biliyor beni. Sınavdan çıktım ondan böyleyim.

Valla ne yalan söyleyeyim yoruldum. Ne Ubuntu sunucusu kurmak, ne doğru dürüst kod yazmak ne başka bir şey yapmak istiyorum. Varsa yoksa uyuyayım, Last.FM dinleyeyim bir de biraz oyun oynayayım bana yetiyor ama okulla ofistekileri ikna edemiyorum bu duruma. Zaten adam gibi kod yazıyorsun da ne oluyor, nasıl bu blogu ancak 3-5 kişi okuyorsa yazdığın yeni, değişik, fantastik şeyleri de ya 3-5 kişi görüyor "oo güzelmiş" diyip geçiyor ya da zaten aptal saçma şeyler yazmış oluyorsun, insanlar umursamıyor.

Ey okur sana da oluyor mu böyle şeyler? Hani yapıyorsun ediyorsun, yılmadan çalışıyorsun, insanlara göstermek için çabalıyorsun ama bir halt olmuyor. Ama bakıyorsun mesela kendinden pek emin bir hatun bilmiş bilmiş laflar ediyor sağda solda, el üstünde tutuluyor. Senin kıymetin? Ben söyleyim, YOK! Gerçi bilemiyorum sen de bilmiş laflar ediyorsan kıymetin artabilir ama mütevazı olursan, aynı senin söylediğin gibi söylüyor insanlar da: "çok bir şey yok ya yapılır, fena değil".

Yahu nerede eğlencelik okuma parçası nerede bu yazı değil mi? O zaman bu yakınmalı iç dökmeli ortaya karışık yazıyı biraz daha entropik bir hale getirip alakasız bir soruyla noktalıyorum. Bakalım bilebilecek misin cevabı(soru için Seylanım'a teşekkürler :)).

"Bir çocuk ve babası kaza geçiriyorlar. Baba olay yerinde ölüyor çocuksa yaralı, ambulansa bindiriliyor. Ambulanstaki doktor çocuğu görünce 'Oğlum!' diyor. Doktor kimdir?"

Daha kısa aralıklı ve daha neşeli bir yazıda görüşmek üzere.
(Biterken bira da bitmişti...)

Ayıldım

2009-02-20T23:36:00.005+02:00

Bodoslama dalıyorum ve evet ya, ayıldım resmen. Bilmiyorum ne zaman nasıl o korkunç moda girdim, okul ve ders yoğunluğu mu yaptı, havalar mı yaptı gerçekten hiç bilemiyorum ama bir süredir üzerimde olan o ölü toprağını attım. Üzerime yığılmış olan bir sürü işe "hadi hoppalâa" efektiyle atlıyorum. Arada güzelim S.T.A.L.K.E.R. güme gidiyor biraz ama olacak o kadar.

Ne yapıyorum peki? Efendim neler yapmıyorum ki, misal geçenlerde ilk defa gerçek, buz gibi ve korkunç gürültülü bir sunucu odasında montumla dahi titreyerek bir sunucu kurdum. İlginç bir deneyimdi amma velakin "sunucu" dediğimiz meretin de senin benim gibi(!) normal görünümlü ama adeta bir CD sürücü gibi kızaklı, bir bilgisayar olduğunu, bu bilgisayarların dolap gibi olan, üzerindeki çekmece yuvalarına çekmece yerine bu "sunucu" meretini taktığımız, orta tarafında da adeta kasasız bir laptop olan monitör klavye ikilisinden herhangi birine bağlanıp mıncırabildiğimiz yapılarda barındığını falan öğrendim. Ama içine kurduğumuz şey bildiğin Ubuntu Server x64 yani öyle artistlik yapsa kaç yazar, ciğerini biliyoruz!

Sonrasında neler yapıyorum efenim pek güzel bir tablomuz var JavaScript denen harikayla yaptığımız. Şenol sağolsun onu JSON'a geçirdik, sonrasında binbir türlü atraksiyon ekleyip ilaç satışlarını gösterdiğimiz bir yerde satış yüzdesi artan ilaçların satırlarını yüzdesine göre yeşertip azalanları da yüzdesine göre kızarttığımız bir hale büründürdük. Peki pek sevgili müşterinin tepkisi ne oldu dersiniz? "Arkadaş bu ilacın satışı artmış(%1) ama çok beyaz ben nasıl anlıyım bunu, olmamış valla" diyerek zaten asabi olan bendenizi çileden çıkarttı. Yavrum evladım %1 artarsa tabi ki neredeyse beyaz olan bir yeşil tonu olur. Orada koskoca %100'ler, %60'lar ve hatta %200'ler var. İnsaf be! Şeytan diyor at kafasına HSL renk skalasını o olsun.

Şeytan demişken aklıma geldi, bu yazı da size güzel bir beyaz şarap eşliğinde yazılıyor ancak bu sefer kafam geçen seferki kadar iyi değil. E tabi bir kadeh nerede yarım şişe nerede değil mi. Yok hayır alkolik falan değilim, size öyle denk geliyor. Vallaha bakın.

Oradan oraya zıplarken hatırladım ki sonlu eleman analizi adında harikulade bir dersi size daha önce bahsettiğim pek değerli hocamız Dr. Cüneyt Sert'ten alacak gibiyim. Bu dönem 4 ders alıp hiç seçmeli düşünmezken Engin'den böyle bir talep, hatırlatma geldi. E Cünyet Sert, akışkanlar mekaniği, sonlu eleman kavramları yan yana gelince, bir de ders yükü hafif olunca, yukardan bir yerden "helva yapsana la!" diye bir ses yankılandı, ben de kıramadım. Bence güzel olacak, MatLab'la, CUDA'yla ve bolca matematikle geçip gidecek gibi bu ders.

Yeni bir konu zıplaması! Piyasaya çıkalı baya olmuş olsa da S.T.A.L.K.E.R.'dan bahsetmek istiyorum size biraz. Hala oynamadıysanız çok şey kaçırıyorsunuz demektir. Oyunun sizi ortasına bıraktığı kendi halinde yaşayan ve gerçekten yalnız olduğunuz dünya alıştığınız "ah yavrum sen kazana mı düştün, gel yardım edeyim, aha buyur sana silah, al bolca sağlık, zırh, hede hödö" diyen oyunlardan sonra "noluyo lan kaldım böyle dımdızlak?!" gibi tepkiler vermenize sebep olsa da iddia ediyorum köpekten "gerçekten" korktuğunuz, belki kaçtığınız, hava karardığında yüksek bir binanın kuytu bir köşesine sinebildiğiniz için ciddi anlamda şükrettiğiniz ve yağmur yağdığında "oh be" diyip altında "gerçekten" ıslandığınızı hissedebildiğiniz ve daha bir çok şeyi size hissetirip, "yaşatabilen" bir oyun olmuş. Gerçekten ben de bu kadar bekleterek çok şey kaçırmışım. Oynayın, oynatın, kendinize de iyi bakın!

Serbest Çağırşım(valla bak)

2009-01-17T20:16:00.008+02:00

Evvet kafam iyiyken yazdığım bu ilk blog yazıma hepiniz hoşgeldiniz sevgili takipçilerim(evet biliyorum sayınız bir elin parmaklarını geçmiyor :D). ODTÜ'de final döneminin keyfini sürmekle meşgulüm. Evet yanlış duymadınız(ya da okumadınız) KEYİF(sadece İtalyanca ve Türkçe'de olan güzel sözcük, teşekkürler Burcu)! Niye ve nasıl peki?

Şöyle ki, dönem içerisinde zaten ödevdi, lab raporuydu bilmemneydi diye uğraşırken bi sürü şeye çalışmış oluyorsun(evet bi sürü, katlediyorum Türkçe'yi derken aslında katlettiğimi, katletmeden söylüyorum, blü, evet) ve bu sebeple sınavdan 1-2 gün önce şöyle bir bakınıp günün kalan kısmında kendini aylardır oynamaya hasret kaldığın oyunlara veriyorsun. Sınava girdiğinde sonuç hiç de fena olmuyor. Yapmayanlara tavsiye ederim.

Bu durumun dışında bugün hem sevdiğim bir şeyi yapmak(program yazmak) hem de karşılığında para kazanmak için işe gittim. Para kazanma kısmı tabi ki ikinci planda ancak şu var: bir insan yaptığı şeyi severek, isteyerek yapıp üstelik bunları güzel, özgür bir ortamda ve üzerine bir miktar da para alarak yaptığında gerçekten keyifleniyor(evet yine o kelime! :D). Üstelik almak istediği PSP için de para biriktirmiş oluyor. Bu ortamı sağlayan sevgili iş veren ve çalışma arkadaşlarım olan Yasemin Şahin ve İlter Tolga Doğan'a buradan teşekkürlerimi sunuyorum :)

Kafamın iyi olması sebebiyle konudan konuya atlıyorum, kusuruma bakmayınız efenim. (Bu arada dip not, kafamı iyi yapan Yaseminler'in İtalya'dan getirdiği şarap, bir teşekkür daha...) Pazartesiden beri "en sevdiğim" benimle konuşmuyor, halbuki ben onun için hem çok istediğim bir organizasyona katılmamayı göze alıyor hem de çok istediği bir şeyi elde etmesini sağlamak için Almanya'daki arkadaşıyla arada Facebook'tan konuşup bir şeyler ayarlamaya çalışıyorum. Evet hayatım ben seni çok seviyorum...

Hop, yeni bir konuya geçtik, paragraf başının da belirttiği üzere. Çok değerli Cüneyt Hocam'la birlikte yürüttüğüm projeden hepinize bahsetmiştim sanırsam. Bu kısım onunla ilgili. Cüneyt Hocam yaklaşık bir hafta önce Matlab'da yazdığı akış çözücünün C++ kodlarını bana gönderdi ben de kafamı ilk topladığım gün buradaki matris-vektör çarpımlarını CUDA'nın süper paralel işlem teknolojisiyle kat kat hızlandırmaya uğraşacağım. Hatta yanına ek olarak sparse matrix-vector çarpımını optimize eden kodu element-by-element olmayan yöntemle de yapmaya çalışacağım. Bana şans dileyin(evet biliyorum çoğunuz anlamadı bu kısmı ama küfretmiyorum korkmayın ;)).

Son olarak Almanya Konsolosluığu ile papaz olan Ceren'e şans dileyip(evet resmen şansa ihtiyacı var kızcağızın, siz de dileyin ;)) bu karman çorman "gönderi"mi sonlandırıyorum. Hiç yorum falan yazmıyorsunuz, bozuluyorum bu arada haberiniz olsun.

Bir başka BYK ürününde görüşmek üzere, "şimdilik hoşçakalın".

Yaşamak

2009-01-05T23:36:00.003+02:00

Evet yine uzun bir ara verdim yazılara farkındayım. Ders, proje, sınav, ofis, yeni yıl vs. bir sürü şey girdi araya. Bahanem yine bol anlayacağınız. Neyse sonunda tekrar yazıyorum ya önemli olan o değil mi? :)

Böyle gülen surat falan koyuyorum ama aslında pek eğlenceli bir yazı olmayacak bu seferki. Yeni yıla en sevdiğimin, Seylanımın yanında girdim bu sene. Pegasus Havayolları sağolsun uygun fiyatlı uçak biletleriyle bizlere daha sık ve rahat görüşme imkanı sağlıyor. Ankara EGO'nun muhteşem otobüs hizmetlerini de unutmamak gerek. Zahmet edip havaalanına otobüs seferi koymuşlar ama İzmir - Ankara arası 50 dakika sürerken havaalanından evime ancak 2 saatte gidebildim.

Evet yine sizin için kısa benim içinse nispeten uzun bir zaman dilimi içerisinde hem girişi yapıp hem de bu yazının iyi haberler içeren tek kısmını yazmış oldum. Asıl konuya gelirsek... Evet, yaşamak. Şimdi çok yapılmış olan "her günümüz çok değerli", "ne zaman öleceğimiz belli değil" geyiklerini yapmak istemiyorum gerçekten ama önce yılbaşında doğalgazdan ölen 7 üniversite öğrencisi, bunun devamında aynı bölümde okuduğumuz, birlikte proje yaptığımız Alper Gümüşel'in trafik kazasında hayatını kaybettiği haberi yeni yılı benim için gayet tatsız bir hale getirdi. Yani nasıl söyler ki insan, daha geçen gün birlikte sınava girdiğim, telefonunda bir türlü bulamadığı hesap makinesini gösterip şaşırttığım, makina elemanları projesine birlikte başladığım o eğlenceli ama çok sık da görüşemediğim insan artık hiç yok. Ne onu daha çok tanıma fırsatım ne de onunla tekrar herhangi bir şey yapma fırsatım olacak. Elimde olan tek şey kaza haberi ve eskiden kalma fotoğraflar.

Her ne kadar klasik geyikleri yapmayacağım dediysem de, söylemek istiyorum: hakikaten neyin ne zaman olacağını bilemiyoruz. Bu yüzden hem hayatı dolu dolu yaşamak lazım hem de kimseyle, hele ki sevdiklerimizle, hiç küs kalmamaya, hiçbir şeye çok üzülmemeye çalışmak lazım. Ben de işte şu an her ne kadar sarsılmış olsamda hem olayın çok taze olması sebebiyle hem de yukarıda saydığım şeylerden dolayı çok üzülmemeye çalışıyorum, onun vakti de bu kadarmış demeye çalışıyorum ama zor işte. Benim için bu kadar zorsa daha yakınları, ailesi için nasıldır düşünmek bile istemiyorum. Hepsinin başı sağolsun...

Evet böyle bir yazıyla devam etmek istemezdim uzun zamandan sonra ama şu an içimdekiler bu. Gerçekten ne bir proje ne başka bir şey çok önemli. Sevdiklerinize gereken önemi verin siz de lütfen. Daha iyi şeyler içeren bir yazıda görüşmek üzere, şimdilik hoşçakalın...

Yoğun Hafta ve nVidia

2008-11-24T00:16:00.007+02:00

Evet oldukça uzun bir zamandır yazamıyorum bir şeyler farkındayım ama öyle feci bir iki hafta geçirdim ki. Arka arkaya olan sınavlara çalışma stresinin yanında gayet aynı güne dizilmiş ödevler ve sos olarak bir adet de lab raporum vardı. Afiyetle yedim hepsini maşallah hatta yarınki Makina Teorisi vizesine bile yer kaldı.

Giriş sayılamayacak, mazeret sıralama paragrafını geride bırakırken neler yazmalıyım diye düşünmeye devam ediyorum, hatta bu satırlar da yazacaklarımı toparlamak için süre kazanma çabaları. Tabi "yazı" dediğimiz olgu gerçek zamanlı bir sunum olmadığından böyle nafile çabalara gerek yol elbet ama bunları yazıp ilginç şeyler düşünmek ve düşündürmek hoşuma da gitmiyor değil.

Geçen hafta, çıktığı günden beri aklımı kurcalayan "nVidia'nın CUDA teknolojisini nerede ve nasıl mantıklı bir amaç için kullanabilirim" sorusunun cevabının burnumun dibinde olduğunu farkettim. Sen git o kadar fizik simülasyonu vs. gibi şeylere ilgi duy, nasıl yaparız ederiz diye öğrenmek için makine mühendisliği bölümüne gir ama oradaki sonlu eleman analizi vs. gibi tam paralel hesaplamaya elverişli alanlar için biçilmiş kaftan olan bu teknolojiyi kullanmayı akıl edeme!

Isı transferi dersinde 2 boyutlu bir nesneyi(daha doğrusu bir nesne kesitini) küçük noktalara ayırıp bunlar için ısı denklemlerini çıkartırken kafamda çakan şimşek dersin kalan 30 dakikasını heyecandan yerimde zıplamamaya çalışarak geçirmeme sebep oldu. Ders çıkışında konuyu anlatmak için yanına koşarak gittiğim dersimin hocası ve aynı zamanda danışmanım olan Abdullah Ulaş sayısal analiz ve bilgisayar destekli analiz çalışmaları konusuna çok yakın olmadığı için sistemin getireceği inanılmaz hız artışını kendisine net olarak anlatmakta biraz zorlandım. Bu sebeple konuşmamız sırasında bu konularda oldukça tecrübeli olan Cüney Sert'le görüşmemin daha doğru olacağına karar verdik.

Koşa koşa Cüneyt Hoca'nın G bloktaki odasına gittim, kapıyı tıklattım ve... *trrk*, kilitli! Saat 12:30 civarı olduğu için odasında olmaması çok da şaşırtıcı değildi aslında. Öğlen arasından hemen sonra kendisini yakalyabilmek adına öğlen yemeği olarak G blok kantininden aldığım patatesli gözlemeye razı oldum. Robot Topluluğu odasında bir yandan topluluğun yeni sunucusunda kullanılmak üzere Linux destekli ağ kartları seçip bir yandan Cüneyt Hoca'nın blogunu okudum. Yaklaşık 45 dakika sonra odasına telefon ettim, telefonu açınca "Hocam müsaitseniz bir şey konuşmak istiyorum." dedim. "Müsaitim" cevabını aldıktan 5 dakika sonra odasındaydım. Hikayenin kalanını Cüneyt Hoca'nın blogunda, "İşimi Seviyorum" başlıklı 19.10.2008 tarihli yazıda bulabilirsiniz. Okuyup gelin, ben bekliyorum.

Evet okuduysanız şu anda bu teknoloji ve paralelleştirmeyle uğraştığımı tahmin edebiliyorsunuzdur. Uzun zamandan sonra programcılık konusunda beni gerçekten zorlayan, kağıt kalem kullanarak bir şeyler çizmeden kafamda canlandırmakta, hesaplamakta zorlandığım bir problem ve sistemle karşı karşıyayım resmen. Tüm spesifikasyonları okuduktan sonra açtığım basit "paralel matris çarpma" programını tam olarak anlamak için fazladan çaba sarfediyorum resmen. Yine de inanılmaz eğlenceli ve heyecan verici bir iş. Sanırım bölüme tutunmak için bir sebep buldum sonunda. Bu konuda hevesimi kırmak/beni ciddiye almamak bir yana daha ilk andan dikkatle dinleyip heyecanımı paylaşan Cüneyt Hoca'ya Türkiye'deki akademik çevrelerde yeniliklerin olabileceğine ve tren kaçmadan bir şeyler yapılabileceğine dair umutlarımı güçlendirdiği için büyük bir teşekkür borçluyum sanırım :)

Bu da böyle uzun ve fazlaca kişisel bir yazı oldu ama çok yakında tablet PC'me Ubuntu kurma maceralarımı anlatan teknik bir yazıyla baş başa bırakacağım sizleri, hoş görün beni. Görüşmek üzere...

Sevmek

2008-11-10T00:41:00.002+02:00

Bir insanı sevmek hem çok güzel hem de çok ilginç bir olgu:

Fotoğrafını gördüğünde imkansız olduğunu bildiğin halde o fotoğrafa sarılmak istemek,
Durduk yerde "seni seviyorum" diye bağırmayı istemek,
Onun yanındayken, normalde asla olamayacağın kadar çocukça ve rahat davranmak,
Arkaplanda Metallica'nın en sert şarkılarından biri çalarken "o"nun için romantik bir yazı yazmak
Yaptığın neredeyse her şeyde yanında olmasını istemek,
Başın sıkıştığında, stresten ölmek üzere olduğunda yumuşak sesini duyup kendine gelmek,
Ne yaparsan yap konuşmayı başardığında hep yanında olacağını bildiğinden kendini şu koca dünyada daha güvende hissetmek

gibi değişik şeyler hissetmenize/yaşamanıza sebep olabiliyor. Tabi bunlar benim ve şu an sayabildiklerim. Daha başka bir çok boyutu var ama şu an bunlardan bahsetmek istiyor canım. Belki bir başka yazıda başka şeyler de yazarım.

Seni seviyorum hayatım...

Bir pazar günü

2008-11-09T16:09:00.007+02:00

Bugünün pazar olması, yani gün içerisinde hiç bir şey yapmak zorunda olmadan kendi özgür irademe göre hareket edebileceğim bir gün olması, ayrıca beni strese boğan diferansiyel denklemler sınavımın da önceki gün geçmiş olması sebepleriyle gayet güzel uyandım.

Kahvaltımı takiben Starbucks Home Blend kahve ilaç gibi geldi 1 haftadır adam gibi kahve içememiş bünyeme(evet Nescafe ve Jacobs'un çözünen kahvelerini çok ciddiye almıyorum ama hiç yoktan iyiler tabi :)). Babamın önceki haftadan beri rica ettiği diz üstü bilgisayarına yeni Linux kurma maceramıza atılmak için uygun zamandı.

Daha önceden KDE masaüstü yöneticisi tabanlı Pardus kullanıyordu ancak güncelleme yapılırken bilgisayarını kapattığı için(acelesi varmış :D) sistem açılmaz hale gelmişti. Yeni sistemini, kişisel olarak daha çok beğendiğim, Ubuntu yapmaya karar verdim. Ancak yabancılık çekmemesi için ve biraz da KDE 4 ile ilgili kişisel merakımı gidermek için Kubuntu sürümünü indirdim.

Eski dosyalarını kurtarmak için direk kurmak yerine önce çalışan CD¹ üzerinden açtık. Daha önceki Windows oturumunda sistem düzgün kapatılmadığı için Windows'un kurulu olduğu sürücüyü sisteme bağlamak² biraz uğraştırdı³ ancak sonrasında gerekli yedeklemeyi yapmayı başardık.

Sistemi kurmak için ilgili kısayolu kullandığımda sabit disk sisteme bağlı olduğu için bölümleme sihirbazı kendisini göstermeyi reddetti. Bu yüzden tekrar yüce konsola⁴ başvurduk. O da güzel komutumuzu⁵ kırmayıp sisteme bağlı tüm diskleri çıkartarak bölümleme sihirbazına gerekli kıyağı yaptı. Devamında sistemi sorunsuzca kurduk ve KDE 4'ün o enfes masaüstüne ulaştık. Şu ana kadar hep Ubuntu - Gnome ikilisini kullanmış biri olarak gördüğüm masaüstü karşısında dibim düştü desem yeridir. Henüz KDE 4'lü bir sistemi denememiş olanlara acilen denemelerini öneriyorum çünkü anlatmak yerine tecrübe etmek çok daha açıklayıcı olacak. :)

Evet haftalık sistem kurma dozumu babamın diz üstü bilgisayarında aldıktan sonra biraz odama çekildim. Audiosurf'te Engin'in "Metallica - The End of The Line" rekorunu(163 bin küsür) kırmayı denedim ancak malesef başaramadım.

Tüm bunlar olurken arada Utku ve Engin'le yaptığımız görüşmeler sonucunda bu akşamki Galatasaray - Fenerbahçe derbisini Utku'larda izlemeye karar verdik ve ben şu an ısı transferi 1. deney raporumu hazırlayıp duş almak yerine bu yazıyı yazıyorum, aferim bana! :D

[1] Bu kavram için Pardus ekibine teşekkürler.
[2] Orj. İng: mount
[3] sudo mount -w -t ntfs-3g /dev/sda1 /media/disk -o force
[4] Orj. İng: console, terminal
[5] sudo umount -fa

Apache2, VirualHost ve SSL

2008-11-04T22:49:00.011+02:00

Evet yıllar sonraki ilk "teknik" blog yazımla karşınızdayım. :) Bu gece ODTÜ Robot Topluluğu için hazırladığımız yeni sunucuya SVN ve Trac sistemleri kuruyordum ve bunu yaparken SSL ile güvenli iletişim desteğini de aradan çıkartayım dedim. Demez olaydım. Gerçekten çok ilginç problemlerle karşılaşabiliyorsunuz. Edindiğim tecrübeleri bu işle uğraşacakların Amerika'yı yeniden keşfetmekle zaman kaybetmemeleri açısından burada paylaşmaya karar verdim.

Öncelikle kullandığımız sunucu Ubuntu 8.04 kurulu sıradan bir bilgisayar. Bu yüzden yazı büyük ihtimalle sadece Debian tabanlı sistemler için geçerli olacak(örn. Ubuntu). Ancak ayar dosyalarının kendi sisteminizdeki yolunu bulabilirseniz(ki çok zor değil) mantık ve yazılan değerler aynı sayılır.

Öncelikle Apache2 için ssl modunun kurulu ve etkin durumda olduğundan emin olun. Eğer etkin olmadığını düşünüyorsanız

sudo a2enmod ssl

komutuyla etkinleştirebilirsiniz.

Bu işlemin devamında sanal sunucularınızı port 80'i dinleyenler ve port 443'ü(SSL portu) dinleyenler olarak ikiye ayırmak için /etc/apache2/sites-enabled/default dosyasının başındaki NameVirtualHost satır(lar)ının aşağıdaki satırları içerdiğine emin oluyoruz(tavsiyem silip aşağıdaki satırları yazmanız):

NameVirtualHost *:80
NameVirtualHost *:443

Not: Eğere sunucunuz özel bir IP adresini dinleyecek şekilde yapılandırıldıysa * yazan yerlere bu IP adresini yazmanız gerekiyor.

Bunları yaptıktan sonra ilgili alan adımızın tanım dosyasına gidiyoruz(örn: /etc/apache2/sites-enabled/ssl-sitesi.conf) ve ilk satırındaki tanımın sonuna port numarasını 443 olarak belirtiyoruz. Örnek:

<VirtualHost *:443>

Bu işlemi yaptıktan sonra alan adımız 443 numaralı portu dinlemeye başlayacak. Bu durumda http bağlantılarının artık çalışmayacağını unutmayın.

SSL için bir sertifikaya ihtiyacımız olduğundan bu noktada Apache'ye biraz ara verip kendimize ait SSL sertifikalarını oluşturmaya geçiyoruz. Bu kısım için http://www.xenocafe.com/tutorials/linux/centos/openssl/self_signed_certificates/index.php adresindeki yazından faydalandım. Herşeyden önce sistemimizde openssl'in kurulu olduğundan emin oluyoruz:

sudo apt-get update
sudo apt-get install openssl

Devamında sertifikaları yerleştireceğimiz dizine gidiyoruz. Ben /etc/apache2/ssl şeklinde bir dizin oluşturup burayı kullanmayı tercih ettim. Önce bir anahtar oluşturmalıyız. Anahtarı oluştururken bizden bir parola oluşturmamız istenecek. Bu parola en az 12 haneli ve güvenli bir şey olmalı. Devam eden kısımlarda bu parolaya ihtiyacımız olacak o yüzden not almayı unutmayın.

sudo openssl genrsa -des3 -out ssl-sitesi.key 1024

Buradaki "ssl-sitesi.key" anahtar dosyamızın adı. Karışıklık olmaması için site adıyla aynı adı kullanmayı tercih ediyorum. ".key" uzantısının aynı kalması ise yine karmaşayı engellemek adına önemli.

Anahtarımızı yaptıktan sonra anahtarımızın bizimle ilişkilendirilmesi için:

sudo openssl req -new -key ssl-sitesi.key -out ssl-sitesi.csr

komutunu çalıştırıyoruz. Az önce seçtiğimiz parolanın istenmesini takiben çeşitli bilgiler sorulmaya başlanıyor. Ülke kodu olarak TR girip, Province-State ve devamındaki soruyu bulunduğumuz şehri yazarak cevaplıyoruz. Bir sonraki soruda organizasyon adı ve devamında sertifikayı alan kişinin hangi departmanda olduğu soruluyor(bu bilgi seçimlik/opsiyonel). Bu noktada referans aldığım yazı isimleri girerken "&" işaretinden kaçınmamızı öğütlüyor, aklınızda bulunsun.

Tüm bu bilgileri de girdikten sonra "common name" diye bir bilgi sorulacak ki asıl önemli kısım burası. Buraya alan adınızı düzgün ve tam olarak yazmanız çok önemli(örn: robot.metu.edu.tr). Bunu da yaptıktan sonra iki ek soru sorulacak ki bunları basitçe enter'a basarak boş geçebiliriniz. Evet sonunda bizimle ilişkili bir anahtarımız oldu.

Sıra anahtarımızı imzalamaya geldi. Eğer çok ciddi bir site işletiyorsanız az önceki işlemden çıkan "csr" uzantılı dosyayı uygun ve güvenilir bir sertifika onaylayıcısına onaylatmanız gerekiyor ki bu işlem paralı olduğundan yazımızın konusu da sertifikayı kendi kendimize imzalamak yönünde ilerleyecek.

Sertifikamızı imzalamak için

sudo openssl x509 -req -days 365 -in ssl-sitesi.csr -signkey ssl-sitesi.key -out ssl-sitesi.crt

komutunu çalıştırıyoruz. Burada 365 sayısı sertifikanın geçerli olacağı gün sayısını belirtiyor. Ben 1 yılı tercih ettim ancak sizin 10-15 yıl gibi uzun bir zaman dilimi seçmenizde de çok bir sakınca yok.

Evet son olarak her işlemde girmemiz istenen sertifika şifresini kaldırmamız gerekiyor. Aksi takdirde Apache her açılışta konsoldan bu şifreleri girmemizi bekleyecek ki genelde başında olmadığımız bir sunucunun yeniden başlaması gibi durumlarda pek istenen bir şey değil bu. Peki bunu yapmanın bir dezavantajı var mı? Malesef var. Böyle yaptığımızda özel anahtarımızı(private key) herkesin okuyabileceği bir biçime getirmiş oluyoruz. Bu yüzden önlem olarak işimiz bittiğinde dosyaların sahibini root kullanıcısı yapıp izinlerini de 400 olarak değiştireceğiz yani sahibi olan kullanıcı sadece okuyabilecek, başka kimse hiç bir şey yapamayacak. Bu işlemi yaparken son bir kez daha şifreyi girmemiz gerektiğini de eklemeliyim.

sudo cp ssl-sitesi.key ssl-sitesi.key.secure
sudo openssl rsa -in ssl-sitesi.key.secure -out ssl-sitesi.key

Evet sonunda sertifikamız hazır. Şimdi son hamle olarak bunu Apache ayarlarından alan adımıza bağlıyoruz ve sonrasında kendimizi SSL'in güvenli sularına bırakabiliriz. Bunu yapmak için sitemizin ayar dosyasını açıyoruz(örn: /etc/apache2/sites-available/ssl-sitesi.conf) ve </VirtualHost> kapanışından önce şu satırları ekliyoruz:

SSLEngine on
SSLCertificateFile /etc/apache2/ssl/ssl-sitesi.crt
SSLCertificateKeyFile /etc/apache2/ssl/ssl-sitesi.key

Dosyayı kaydedip Apache'yi tekrar başlattığımızda SSL'li sitemiz çalışıyor olmalı.

sudo /etc/init.d/apache2 restart

Eğer bir sorununuz ya da düzeltmeniz olursa yorum sistemiyle bana bildirebilirsiniz. Kolay gelsin.

Ekleme: Bugün(2008-11-07) Ferruh Mavituna'nın "SSL Sorunları" adlı çok güzel bir yazısına rastladım. SSL kullanmayı düşünüyorsanız mutlaka okumanızı öneriyorum.

Sabah Telaşları

2008-11-04T09:10:00.007+02:00

Aklımda milyon tane şeyle ve zorla(alarm) uyandırıldığım bir sabahla daha birlikteyiz sayın seyirciler. Bugünün gündemi oldukça ilginç. Bir taraftan evde filtre kahvemi yudumlamak istiyorum, öte yandan okula direkt giden EGO otobüsüyle gitmek istiyorum -ki gönderi saatine bakarak ilk şıkkı tercih ettiğimi anlayabilirsiniz. Hatta erken gidip yeni Oyungezer'i alıp deli gibi okumak istiyorum. Bununla birlikte 10.40'ta olan pek sevgili ve güzel dersim Makine Elemanları düşündükçe canımı sıkıyor içimi bayıyor, bir de Perşembeye ödevi var...

Evet sonra her yerde Fallout 3 incelemelerini okuyup duruyorum, oyunu oynamak için sabırsızlanıyorum ancak şu an elimde bitirmek istediğim bir adet Hitman: Blood Money olduğundan kendimi tutuyorum. Cüzdanımız da yazınki kadar kabarık değil zaten :D Ama bunları yaparken beynimin arkaplanında Cumartesi günü olan Diferansiyel Denklemler sınavım için endişeleniyorum, bulduğum her fırsatta çalışmaya çalışıyorum ama o da bir yere kadar tabi.

Yine beynimin arkalarına ittiğim bir yerlerden JSLib için sesler yükseliyor "uzun süredir ihmal ediyorsun şöyle bir göz at, en azından dökümantasyonuna katkıda bulun" diye ama nafile. Eve geldiğimde biraz dinlenip ders çalışıyorum(evet BEN ders çalışıyorum :)).

BYK ile Sabah Sabah'ta gündem başlıklarını dinlediniz, bir sonraki programda ya da akşamki ana haber bülteninde görüşmek üzere şimdilik hoşçakalın.

Yeniden başlamak

2008-11-03T23:43:00.002+02:00

Bu aralar bir çok şeye yeniden başlanıyor. Bazı şeylere de sıfırdan başlanıyor elbette. Örneğin ben bir çok derse yeniden başlarken Şenol bir blog yazmaya yeni başladı.

Adam akıllı bir şeyler yazmayalı epey oldu sanıyorum. Uzunca bir süredir bir sürü şey yazmak aklımda olsa da bir türlü içimden gelmiyordu başlamak. "Başlarsam devamını getirmek gerekir ve vakit bulamam buna" diyerek korkuyordum, kaçıyordum. Ama işte bir çok insanın yazdığını görünce sonunda bugün ben de yeniden başlamaya karar verdim.

Burada zaman zaman teknik yazılar, zaman zaman da tamamen kişisel yazılar göreceksiniz. O an aklımda Twitter'a sığmayacak uzunlukta ne varsa yazmak amacım. Bazı yazılar İngilizce de olabilir, artık o kadar idare edersiniz beni :)

Hoşbuldum ve işte yine bir şeye yeniden başlıyorum...

Delphi'de TListView bileşeni

2006-08-13T14:06:00.001+03:00

Öncelikle TListView bileşenin ne olduğunu iyice açıklayalım. Bu bileşen Explorer penceresinde gördüğünüz, dosyaların, klasörlerin gösterildiği yerle aynı özelliklere sahip olan bir bileşen. Yani bu bileşenin içinde çeşitli alt birimler oluşturup bunlara bir simge ve başka alt bilgiler ekleyip, şık bir şekilde ekrana yansıtabiliriyorsunuz. Bu bileşen "Win32" kategorisi altında bulunuyor.

Hemen söyleyelim öğelerin yönetimi oldukça kolay. TStringList'ten bildiğimiz Add, Delete gibi metodların biraz değiştirilmiş hallerini burada da kullanabiliyoruz. Bir farkla, burada ekleme fonksiyonu parametre almıyor ve dönüş değeri olarak da eklenen öğeye ait bir adres ya da daha anlaşılır bir şekilde TListItem tipinde bir değişken döndürüyor. Bu değişken sayesinde yeni eklenen öğeyi rahatça düzenleyebiliyoruz. Bu bileşeni simgelerle birlikte kullanmak isterseniz(ki başka türlü çok da güzel görünmüyor zaten :)) formunuza bir "TImageList" bileşeni eklemeniz gerekiyor. Hatta iki tane eklemelisiniz. Bunlardan biri 32x32'lik büyük simgeleri taşırken diğeri de 16x16'lık küçük simgeleri taşıyacak. TListView bileşeninin "LargeImages" ve "SmallImages" özelliklerini ilgili ImageList'lerle ilişkilendirmeyi unutmayın.(Özellikler bölümünden ilgili ImageList'i seçin.)

Gelelim TListItem'ın nasıl birşey olduğuna. Bunu iyi bilmelisiniz çünkü TListView bileşeninin tüm öğeleri bu tipte. Hemen özelliklerini tek tek inceleyelim:

Caption(string): Bu özellik adından da anlaşılacağı üzere öğenin başlık bilgisini, yani ekranda görüntülenecek olan metni tutuyor.(yenioge.Caption:='Adı';)

Checked(Boolean): Bu özellik -eğer TListView'un "checkboxes" özelliği true ise- öğenin tikli olup olmadığını belirtiyor.

Cut(Boolean): Bu özellik simgenin kesme işlemi yapıldığı sıradaki gibi yarı saydam görüntülenip görüntülenmeyeceğini belirtiyor.

DropTarget(Boolean): Bu özellik true yapıldığında, öğe bırakma-bölgesi olarak gösterilir ve ListView içindeki diğer tüm öğelerin bu özelliği false yapılır.

ImageIndex(Integer): Bu özellik öğenin ilişkilendirilmiş ImageList içindeki kaç numaralı resmi simge olarak kullanacağını belirtir. Değeri -1 olduğunda bir simge gösterilmez.

Index(Integer): Bu özellik öğenin ListView içindeki yerini belirtir. İlk öğenin Index'i 0'dır.

OverlayIndex(Integer): Bu özellik kulanılacak üst katman resminin(overlay image) ImageList içindeki yerini belirtir.

Selected(Boolean): Bu özellik öğenin seçili olup olmadığını belirtir. ListView içinde birden fazla öğe seçildiğinde öğenin seçili olup olmadığını bu özelliğine bakarak anlayabiliriz.

SubItemImages(Array of Integer): Bu özellik öğenin alt öğelerinin resim numaralarını tutar. Eğer alt öğelerin yanında resim görüntülemek istiyorsanız "SubItemImages[1]:=5" gibi bir ifadeyle bunu yapabilirsiniz. Burada köşeli ayraçlar arasındaki "1" alt öğenin indexini ve "5" de resim indexini belirtiyor.

SubItems(TStrings): Bu özellik alt öğeleri tutar. Alt öğe eklemek, silmek veya yönetmek oldukça basittir. Bir Memo ya da ListBox bileşeninin öğelerini yönetmekle hemen hemen aynıdır. TStrings tipini biraz bilmeniz yeterli.

Evet işimize yarayan özellikler bunlar. Şimdi ListView'a geri dönelim isterseniz. ColumnClick ve Columns adı altında 2 özelliğimiz var dikkat ettiyseniz. Bunlardan "Columns" ayrıntılı gösterimdeki sütunların isimlerini temsil ediyor. Yani örneğin her öğenizin 2 alt öğesi(subitem) var. O zaman "columns" bölümüne toplam 3 başlık eklemeniz gerekiyor. Birincisi öğenin adının bulunduğu sütunun adı, diğerleri de sırasıyla birinci ve ikinci alt öğelerin başlığı olacak. ColumnClick özelliğini true yaparsanız bu sütunlara tıklanabilecek ve siz bu tıklama olaylarını yönetebileceksiniz, ki bu iş genelde o sütundaki alt öğeye göre sıralama yapmak için kullanılır.

Ve son 2 önemli özelliğimiz, SortType ve ViewStyle. Sort type alfabetik sıralamanın neye göre yapılacağını belirtir. stNone bir sıralama yapmazken stName sadece başlıklara göre, stData alt öğelere göre, stBoth ise her iki bilgiye göre sıralama yapar. Ayrıca bunu stNone yapıp kendi sıralama sisteminizi de geliştirebilirsiniz. Bunun için ListView bileşeninizin onCompare olayına bir kaç kod yazmanız gerekiyor. Ayrıca sıralama fonksiyonunun çalışması için de "AlphaSort" metodunu çağırmalısınız.(Listview1.AlphaSort;) onCompare olayında size 2 tane TListItem öğesi veriliyor ve siz buraya yazacağınız kodla hangisinin daha önce gelmesi gerektiğini belirtiyorsunuz. Eğer Item1 daha önce gelmeliyse Compare değerini sıfırdan küçük, daha sonra gelmeliyse Compare değerini sıfırdan büyük yapmalısınız. Eğer ikisi de eşitse o zaman bu değeri 0 yapmanız gerekiyor. ViewStyle özelliği de aktif olan gösterim tipini belirtiyor. vsIcon bildiğiniz "Büyük Simge" gösterimi, ve burada LargeImages'a bağlı ImageList kullanılıyor. Diğer tüm modlarda SmallIcons'a bağlı ImageList kullanılıyor. vsSmallIcons, küçük simgeler; vsList, liste ve vsReport, ayrıntılı gösterimi temsil ediyor. Bu değerleri program çalışırken de değiştirip farklı görünümler arasında geçiş yapabilirsiniz.

Evet, bu kadar ön bilgiden sonra sanırım ListView bileşenimize çalışma zamanı nasıl öğe ekleyip, bunları nasıl yöneteceğimizi öğrenmeye hazırız. Öncelikle TListItem tipinde bir değişken tanımlamalısınız. Daha sonra TListView.Items.Add fonksiyonuyla oluşturmalı, değişkenimize bağlamalı ve gerekli düzenlemeleri yapmalısınız.

Bir ListView bileşeninde toplu ve büyük değişiklikler yapmadan önce "BeginUpdate" ve bu işlemlerin sonunda da "EndUpdate" metodlarını çağırmak işlem hızını oldukça arttıracaktır. Bu komutlar her değişiklik olduğunda ekranın güncellenmesini engeller ve sonra işiniz bittiğinde tüm değişikliğin bir defada gösterilmesini sağlar. ListView'un "Clear" metodu, ListView'un içini güzelce temizler :). Ayrıca istediğiniz öğeyi silebilir, öğelerin yerini değiştirebilir ve daha başka birçok şey yapabilirsiniz. Hepsini burada anlatmam inanın çok zor. Yalnız yazıyı bir örnekle bitirmek istiyorum.

Örneğimiz bir TStringList içinde depolanmış dosya isimlerini ListView içinde göstermek. Ayrıca bu dosya isimlerinde dosya yolları da var ve biz bunu ayırıp her dosyanın ilk alt öğesinin bu dosyanın yolunu göstermesini de sağlayacağız.

Bunu yapmadan önce ImageList'imize istediğimiz simgeleri eklemeliyiz. Bunu yaptıktan sonra kodlara geçebiliriz:

var
yeni:TListItem;
i:integer;
begin
ListView1.Items.BeginUpdate; //bahsettiğimiz güncelleme başlangıcı
ListView1.Clear; //temizleyelim
for i:=0 to dosyalar.Count-1 do //TStringListimizin adının "dosyalar" olduğunu varsayalım
begin
yeni:=Listview1.Items.Add; //yeni öğeyi ekledik ve adresini değişkenimize atadık.
yeni.Caption:=ExtractFileName(dosyalar[i]); //başlığını dosya adı yaptık
yeni.SubItems.Add(ExtractFilePath(dosyalar[i]); //yolunu alt öğe olarak ekledik
yeni.ImageIndex:=1; //burası size kalmış, resim indexi
end;
ListView1.Items.EndUpdate; //değişiklik yapmayı bitirdik
end;

Evet yukarıdaki örnek kodların da yardımıyla TListView bileşenini daha rahat ve etkin kullanabileceğinizi umuyorum. Kolay gelsin..

Not: Yazı, zamanında ByteOnline için yazdığım "Delphi'de TListView bileşeninin pratik kullanımı" yazısından uyarlamadır.

Delphi'de Dosya Arama Fonksiyonları

2006-08-13T14:01:00.001+03:00

Bu yazıda Delphi ile dosya aramayı göreceğiz. Burada yazacağımız fonksiyon bir bilgisayar üzerinde bulunan dosyaları aramaktan çok programınızın bir klasör içindeki dosyaların listesini vermesini sağlamak için kullanılabilir. Çünkü dosya sayısı arttığında oldukça yavaşlıyor. Bu örneğin "plug-in" desteğine sahip bir program yaptığınızda plugin klasörünün içindeki "dll" dosyalarının listesini almak için kullanabilirsiniz.

Delphi'de arama yapmak için "TSearchRec" adındaki bir kayıt tipini ve "FindFirst,FindNext,FindClose" fonksiyonlarını kullanıyoruz. Aynı zamanda burada "repeat-until" döngüsünü de göreceğiz ve kullanacağız. Bu döngü aslında while döngülerinin farklı bir versiyonu ancak okunabilirlik ve anlaşılabilirlik açısından daha pratik.

Öncelikle fonksiyonumuzun tanımını yapalım:

function DosyalariBul(yol, aramametni: string): integer;

Burada yol ve aramametni olmak üzere 2 parametre tanımladık. Bunlardan "yol" tahmin edebileceğiniz gibi arama yapılacak yolu belirtirken "aramametni" de Windows'tan aşina olduğumuz "*" karakterinin de kullanabileceğimiz bir arama metnini temsil ediyor. Bunlara ek olarak fonksiyonun başında "bulunan" adında ve "TSearchRec" tipinde bir değişken daha tanımlıyoruz. Bu değişken bulunan dosyaya ait bilgileri tutacak.

var
bulundu: TSearchRec;

İşte şimdi "FindFirst" fonksiyonunu kullanmamız gerekiyor. Burada ufak bir açıklama yapalım hemen. FindFirst bir aramaya başlarken başlangıçta ve sadece bir kere çağırmamız gerekn bir fonksiyondur. Bu fonksiyon parametre olarak aramametni ve yolun birleştirilmiş bir versiyonunu, bulunacak dosyaların özelliklerini(arşiv, gizli, klasör vs.) ve bulundu adlı kaydımızı parametre olarak alıyor. Dönüş değeri "0" ise kriterlerimize uygun bir veya daha fazla dosya bulunduğunu anlıyoruz. Daha sonra kriterimize uyan bir sonraki dosyayı bulmak için FindNext fonksiyonunu çağırıyoruz. Bu fonksiyon sadece "bulundu" adlı değişkenimizi parametre alıyor. Arama kriterlerini ise FindFirst ile bir kez belirttiğimiz için tekrar vermemize gerek yok. Yine bu fonksiyondan da dönüş değeri olarak "0" değerini alırsak aramamıza devam edebiliriz. O zaman buna uygun bir "repeat-until" döngüsü şu şekilde olacak:

if FindFirst(yol+aramametni,faAnyFile,bulundu) = 0 then
begin
repeat
begin
//buraya bulunan dosyayla ilgili yapılacak işlemler girecek
end;
until (FindNext(bulundu) <> 0);
end; //if'in end'i.

Bu kısmı incelersek, ilk başta ğer kriterimize uygun bir dosya yoksa aramaya girmememizi sağlayan bir IF komutu yer alıyor. Bunun ardından FindNext fonksiyonundan 0'dan farklı bir değer dönene kadar; yani uygun başka dosya kalmayana kadar yukarıda belirtilen(repeat ve end arasında kalan) komutları uygula demiş oluyoruz. Bu arada unutmadan "yol" değişkenine girilen değerin sonunda "\" işaretinin olması gerekiyor ki sonuna arama metnini eklediğimizde sorun yaşanmasın.

Bizim fonksiyonumuzun dönüş değer tipi integer, çünkü biz sadece bulunan dosya sayısını döndüreceğiz. Bu yüzden fonksiyonun başında dönüş değerini sıfırlamamız gerekiyor:

result:=0;

Şimdi yukarıda boş bıraktığımız yere

inc(result);

komutunu eklersek fonksiyonumuz işimizi görecek hale geliyor. Yalnız fonksiyonun bitiminden hemen önce

FindClose(bulundu);

yazmamız gerekiyor ki "bulundu" değişkenimiz için ayrılan bellek serbest bırakılsın.

Tabi ki bu fonksiyonu kullanacak kişiler sadece dosya sayısını istemeyecekler. O zaman biraz daha detaya girelim ve "TSearchRec" tipinin dosyaya ait ne gibi bilgiler içerdiğine bir göz atalım. Bu bir kayıt tipi olduğu için içinde altbirimler var. Bu birimlerin isimleri, tipleri ve ne gibi bilgiler içerdikleri aşağıda:

Time: Integer;
Bu, adından da anlaşılacağı üzere dosyanın zaman ve tarih bilgisini tutuyor. Bu bilgi dosyanın son değiştirilme tarihini Delphi'nin zaman formatında saklıyor.

Size: Integer;
Yine adından anlaşılacağı üzere bu da dosyanın boyut bilgisini içeriyor. Yalnız burada dikkat edilmesi gereken nokta bu bilginin kesin doğru olmayabileceği. Çünkü artık doya boyutları 64-bit'lik sayıalr da olabiliyorlar ve bu "Integer" tipinde yani 32-bit'lik bir değişken.

Attr: Integer;
Bu değişken ise dosyanın öznitelik bilgisini saklıyor. Integer tipinde tanımlanmış olmasına rağmen Delphi size anlaşılır isimlere sahip sabitler sunuyor. Yani gizli dosyanın öznitelik değeri kaçtı diye hatırlamanıza gerek kalmıyor. Buraya gireceğiniz sabitleri veya değerleri "FindFirst" fonksiyonunun dosya tipi böümünde de kullanabilirsiniz. Şimdibu sabitlere bir bakalım:

faReadOnly : Bu "Salt Okunur" özniteliğini temsil ediyor. Sayısal değeri "1".
faHidden : Bu ise "Gizli" özniteliğini temsil ediyor. Sayısal değeri "2".
faSystem : "sistem Dosyası" özniteliğni temsil eder. Sayısal değri "4".
faVolumeID : "Sürücü tanılama dosyası" özniteliğini temsil eder. Sayısal değeri "8".
faDirectory : Bulunan öğenin bir klasör olduğunu belirtir. Sayısal değeri "16".
faArchive : "Arşiv" özniletiliğini belirtir. Sayısal değeri "32".
faSymLink : Bulunan öğrenin sembolikbir bağlantı olduğunu gösterir(ben de bilmiyorum ne olduğunu :)). Sayısal değeri "64"
faAnyFile : Bunu bulunan dosyalara bakarken kullanmaktan çok arama yaparken her tipteki dosyanın buunmasını sağlamak için FindFirst fonksiyonunda kullanmak bir anlam ifade ediyor. Her türlü dosya tpini temsil ediyor. Sayısal değeri "71".

Şimdi burada o kadar sabit değerden bahsettim flan ama biz bulduğumuz öğenin buözelliklere sahip olup olamdığın nasıl anlayacağız? Şöyle ki eğer "Attr" bilgisini istediğimiz özelliğin değeri ile "AND" işleminden geçirdiğimizde sonuç sıfırdan büyük oluyorsa bu özellik öğede var demektir. Bir örnekle daha da açıklığa kavuşturalım olayı:

if (bulundu.Attr AND faDirectory) > 0 then ....

Burada eğer bulunan öğre bir klasör ise "then" kısmından sonragelen komut(lar) çalıştırılır. Sanırım yeteri kada açıklayıcı oldu. Bu işlemi sadece bir sabitle değil birden çok sabitle de yapabilirsiniz. (bulundu.Attr AND faDirectory AND FaArchive; gibi).

Name: TFileName;
Tipinin TFileName olmasına bakmayın o aslında bir string :). Tek farkı bu tipin sadece dosya isimleri için kullanılan özel bir string türü olması. Yani anlayacağınız bulunan öğenin adı burada saklanıyor. Yanlız unutmayın burada SADECE adı var, yol bilgisi yok.

Evet işte bitirdik. Son olarak bu fonksiyon arama yaptığınız klasörün alt klasörlerine bakmaz. Eğer bunu yapmasını istiyorsak o zaman fonksiyonumuzun kendi kendisini çağırmasını sağlamalıyız. Buna dabir örnek yazalım ve bu yazımıza da son noktayı yada noktalı virgülü(!) koyalım :).

function DosyalariBul(yol,aramametni:string):integer;
var
bulundu:TSearchRec;
begin
result:=0;
if FindFirst(yol+aramametni,faAnyFile,bulundu) = 0 then
begin
repeat
begin
if (bulundu.Attr AND faDirectory) > 0 then
result:=result+DosyalariBul(yol+buldu.Name+'\',aramametni)
else
inc(Result);
end;
until (FindNext(bulundu) <> 0);
end;
FindClose(bulundu);
end;

Fonksiyonumuzun son hali böyle olmalı. Burada gördüğünüz gibi önce öğenin klasör olup olmadığına bakılıyor; eğer klasör ise bu sefer fonksiyonumuzdan bir tane daha çağırıyoruz. Burada fark yeni çağırılan haline parametre olarak ilk yolun değil ilk yol + bulunan klasör'ün verilmesi. Daha sonra buradan dönen dosya sayısını ana sayacımıza ekliyoruz. Burada dikkat etmenizi istediğimbir nokta daha var; fonksiyonumuz bu haliyle bir klasörün içindeki TÜM altklasörlere kadar inebiliyor. Çünkü yeni parametrelerle çağırılan fonkiyonumuz bir klasör bulduğunda kendini daha yeni parametrelerle tekrar çağırıyor. Burada kafanızın karışmaması için fonksiyonu her çağırdığımızda o çağrıya özel bir bellek alanını kullandığını unutmamanız. Yani çağrıyı yapan fonksiyondan bağımsız bir şekilde çalışıyor. Sadece işlettikleri komutlar aynı. Neyse çok dağıldık, en son klasörse bunlar bunları yapıyor dedik, eğer klasör değilse o zaman da sonucmuzu bir arttırıyoruz.

Not: Yazı, zamanında ByteOnline için yazdığım "Delphi-Dosya Arama Fonksiyonları" adlı yazıdan uyarlamadır.